تبلیغات
تاریخ اسلام - عبدالله بن محمد معروف به سفاح
حقیت راستین

عبدالله بن محمد معروف به سفاح

نویسنده :عباس صفری
تاریخ:یکشنبه 26 دی 1395-06:51 ب.ظ

اَبوالْعَباسِ سَفّاح، عبدالله بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس بن عبدالمطلب، نخستین خلیفه عباسی.

سفاح به معنای کسی است که خون فراوان می ریزد .این لقب به نوعی، از القابی است که در برخی از روایات منسوب به پیامبر ص به «مهدی امت» داده شده است.

 عباسیان، به مانند علویان، گرایش های شیعی داشتند، اما به سرعت برای حفظ حکومت خود، عقاید مذهبی شان را تغییر دادند.سفاح در نخستین خطبه اش از عمل به کتاب خدا و سنت رسول سخن گفت و افزود که پس از پیامبر ص تنها دو امام به حق حکومت کرده اند: یکی امام علی ع و دوم خود او.

آغاز خلافت ابوالعباس روز سوم ماه ربیع الاول سال 132 هجری بود.

نخستین اقدام سفاح و دستگاه عباسی، برافکندن ریشه امویان بود.تقریبا هر اموی که شناخته شده بود، به قتل رسید.عباسیان، قبرهای امویان را در شام شکافتند و جنازه های آنها را به آتش کشیدند.تنها قبری که استثنا شد، قبر عمر بن عبدالعزیز بود.داود بن علی عباسی، در حجاز اعلام بخشش کرد و پس از آن که امویان از پنهانگاه ها بیرون شدند، آنها را کشت .زمانی که سفاح کوشید تا امویانی را که در عراق به وی پناه آورده بودند ببخشد، شاعری وی را به خاطر بخشش امویان ملامت کرد و پس از شعر او بار دیگر امویان پناهنده به قتل رسیدند.سخت گیری بر ضد امویان تا آن اندازه بود که آنها، به سرعت شامات را رها کرده به شمال افریقا در دورترین نقاط گریختند و در اندلس دولت اموی را بنیاد گذاشتند.

سفاح پس از چهار سال خلافت، در سال 136 هجری درگذشت.

ابوالعباس به روز جمعه به عنوان خلافت با مردم نماز کرد و بر منبر ایستاد و خطبه خواند امویان بر منبر می نشستند و مردم از ابتکار وی خشنودی کردند و گفتند: ای عموزاده پیمبر سنت دیرین را زنده کردی. ابوالعباس در خطبه خویش از فضل خاندان محمد (ص) سخن آورد و از قبایح امویان یاد کرد که خلافت را غصب کرده بودند و مرتکب اعمال زشت شده بودند و با اهل بیت پیمبر ظلم کرده بودند. سپاه شام را ملامت کرد و از ستایش کوفیان به تفصیل سخن کرد و عطای ایشان را بیفزود که همه مخلصان خاندان عباسی بودند. از خراسانیان نیز که وی را در کار قیام دولتش یاری کرده بودند تمجید کرد و در پایان خطبه گفت: «من خون ریز بی باکم و انتقامجوی...» از اینجا توان دریافت که وی مصمم بود هر که مانع مقاصد وی شود خونش را بریزد آنگاه از منبر فرود آمد و به قصر امارت رفت و ابوجعفر برادر خویش را در مسجد گذاشت تا از مردم بیعت بگیرد و وی تا شب بدینکار مشغول بود.

اما لقب «سفاح» نمی تواند با احادیثی که‌ به‌طور پراکنده به پیامبرصلی‌الله‌علیه ‌و‌آله یا ابن عباس نسبت داده شده، بی ارتباط باشد. مضمون این احادیث نشان می‌دهد که خاصه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله مردمان را به ظهور مردی از خاندان خود با لقب سفاح بشارت داده است. در اینگونه احادیث که به احادیث «رایات سود» شهرت دارند، آمدن درفش‌های سیاه ـ نشانه فاتحان خراسانی ـ به عنوان نشانه ای از ظهور «موعود» تلقی شده می‌شده است و به نظر می‌رسد که این قبیل احادیث را عباسیان خود می‌پراکنده اند. از روایان اینگونه احادیث می‌توان به یزید بن ابی زیاد )د ۱۳۶ ق) اشاره کرد که از موالی بود و روایت‌هایی از او در خصوص «رایات سود» و این‌که در پی آن رایات، «مهدی» خواهد بود، نقل شده است.

منابع:

اخبار الدوله العباسیه، به کوشش عبدالعزیز دوری و عبدالجبار مطلبی، ج۱، ص۲۰۷، بیروت، ۱۹۷۱ م.

خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۰، ص۴۸، قاهره، ۱۳۴۹ ق/ ۱۹۳۱ م.



نوع مطلب : شخصیت شناسی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر